12 Yvonne Halfens

Gedachten uit het blauw (ode aan Schokland)

Waai aan laat binnen en verhaal in drenkelingentaal,
waai aan met atonale wind & zon van glas,
vertel wat was de wortels van het land, een huid van gras
het dwarse donker van de dag onzichtbaar woelende hand waai aan,
waai aan. Waarheen dreef je water? Waarheen sluipt je pad?
Laat binnen en verhaal,
verdwaal in je eeuwen van zout wees de gedroomde
wolken een tempel je vergezicht tot fundament
om hemelschuim om mist te leren zwerven
 in de leegte dwars door het donker van de dag.
Wees de gedroomde wolken tot kompas omarm
de lege mond van de verdwaalde haven oogst de getijden,
zaai seizoenen in koester de dag, waai aan leer land zijn,
scheepgaan in een vloeibaar later ankerend ontworteld water,
scheepgaan in jonggeboren licht. Leer land zijn.
Waai aan, waai aan.

Roosje Waarlant

.

.

Deze figuur tilt het water uit boven het land en houdt het hoog in offerschalen.
Dit in schalen gevangen water is een offer aan het land. Met een offer eer je iets maar je geeft tegelijkertijd ook iets op. Deze figuren zijn een ode aan het verloren water maar ook aan het gewonnen land.

.

.

Yvonne Halfens

E-mail yhalfens@gmail.com

In mijn werk maak ik veel gebruik van de menselijke figuur, soms in zijn
geheel, soms in delen of alleen het hoofd. Het gaat mij nooit om uiterlijke
gelijkenis of om een specifiek iemand te verbeelden. Ik probeer altijd weer
manieren te vinden om iets te vertellen over de menselijk staat van zijn. En wat
het betekent om mens te zijn. De gebondenheid aan het lichaam maakt daar
een belangrijk onderdeel van uit. Mijn beelden zijn soms allegorisch van aard

en zijn beïnvloed door onder andere de middeleeuwse (religieuze) afbeeldingen waarbij de symboliek boven de expressie en de natuurgetrouwheid gesteld wordt.


Vaak gebruik ik klei als materiaal, ook in dit beeld. Klei is land.
Om land te maken moet in Nederland het water vaak verdwijnen. Het land
vermorzelt het water, slokt het op, het wordt geofferd.
Deze figuur tilt het water uit boven het land en houdt het hoog in offerschalen.
Dit in schalen gevangen water is een offer aan het land. Met een offer eer je
iets maar je geeft tegelijkertijd ook iets op. Deze figuren zijn een ode aan het
verloren water maar ook aan het gewonnen land.
In deze wereld is er geen land zonder water en geen water zonder land. Waar
land het vaste representeert zorgt het water voor het meer vluchtige, dromerige.
De figuren van klei hebben een vaste bodem onder zich maar verliezen ook het
water niet uit het oog. Deze kleifiguren herinneren het water.
Het ontbrekende hoofd bevindt zich ergens in dat water. Water is belangrijk
voor het welzijn van mensen. Letterlijk maar ook figuurlijk reflecteert water de mens.